پایگاه خبری فردای فوتبال یک وب سایت برای فوتبالی ها
پس از حذف زودهنگام تیم ملی امید از رقابتهای آسیایی، موجی از انتقادها نسبت به وضعیت فوتبال ایران شکل گرفت. کارشناسان از جمله مجید جلالی، ضعف ساختاری و نبود برنامهریزی بلندمدت را عامل اصلی تداوم شکستها عنوان میکنند.
فردای فوتبال: امید روانخواه پس از ناکامی تیم ملی امید از سمت خود برکنار شد و قرار است کمیته فنی فدراسیون فوتبال بهزودی درباره انتخاب سرمربی جدید تصمیمگیری کند. با این حال، کارشناسان معتقدند مشکل اصلی نه در انتخاب مربی، بلکه در نبود تفکر راهبردی و ساختار اصولی فوتبال پایه است.
مجید جلالی، کارشناس باسابقه فوتبال ایران، در گفتوگویی صریح بیان کرد: حدود نیم قرن است که تیم ملی امید نتوانسته از یک مرحله مسابقات عبور کند. در این سالها بیش از ۳۰ مربی ایرانی و خارجی آمدهاند و هیچکدام موفق نبودند، زیرا اشتباهات مدیریتی و نبود طرح بلندمدت همواره تکرار شده است.
وی افزود: تصور اینکه تغییر سرمربی میتواند مشکلات را حل کند، یک خطای استراتژیک است. موفقیت تیمهای ملی در گرو برنامهریزی ۴ ساله است، اما هر بار در ماههای پایانی به فکر آمادهسازی تیم میافتیم. حتی زمانی هم که زودتر اقدام کردهایم، با تغییر مداوم مربیان زمان را از دست دادهایم.
به گفته جلالی، تیم ملی امید برای موفقیت نیازمند یک برنامه مستمر و واقعبینانه است. او تأکید کرد: تا زمانی که چشمانداز بلندمدت نداشته باشیم، مربیان و بازیکنان قربانی ساختار معیوب میشوند. در بسیاری موارد تیمها از نظر فنی خوب بودند، اما به دلیل نداشتن بازیهای تدارکاتی و کمتجربگی مربیان در سطح بینالمللی، شکست خوردهاند.
این کارشناس با اشاره به وضعیت ردههای سنی پایینتر گفت: موفقیت تیمهای پایه مستقیماً بر آینده تیم ملی بزرگسالان اثر دارد. تیم ملی ما پیر شده و بازیکنان جانشین تربیت نشدهاند، زیرا پایهها رها شدهاند. اگر تیمهای جوانان و امید مسیر درستی داشتند، امروز شاهد نسل تازهای از بازیکنان ملیپوش بودیم.
او در ادامه با هشدار نسبت به آینده فوتبال ایران خاطرنشان کرد: فوتبال ما در حال سقوط است. قبلاً میگفتم در مسیر پیشرفت هستیم، اما امروز حتی از لیگ دوم آسیا هم صعود نمیکنیم. زمانی ناراحت میشدیم که تیمهای ایرانی قهرمان آسیا نمیشوند، اما حالا باید نگران بقا در مراحل ابتدایی باشیم.
جلالی تأکید کرد: هیچ راهی جز برنامهریزی علمی و اجرای مداوم آن وجود ندارد. اگر باز هم بخواهیم با تصمیمهای مقطعی و تغییرات احساسی پیش برویم، در آیندهای نزدیک حتی تیمهای درجه سه آسیایی هم رقیب اصلی ما خواهند شد.
