پایگاه خبری فردای فوتبال یک وب سایت برای فوتبالی ها
در پی مخالفت آمریکا با اسکان تیم ملی ایران در خاک این کشور، رئیسجمهور مکزیک رسماً اعلام کرد کشورش میزبان کاروان ایران در جریان جام جهانی خواهد بود. این تصمیم کمسابقه، شرایطی متفاوت را برای تیم ملی ایران در این رقابتها رقم میزند.
فردای فوتبال: در روزهای گذشته اظهارات کلودیا شینباوم رئیسجمهور مکزیک به یکی از مهمترین سوژههای رسانههای ورزشی و سیاسی جهان تبدیل شد. او رسما تایید کرد؛ پس از مخالفت آمریکا با اسکان تیم ملی ایران در خاک این کشور، مکزیک پذیرفته است میزبان کاروان ایران در جریان جام جهانی باشد؛ تصمیمی کمسابقه که برای نخستین بار شرایطی متفاوت را برای یکی از تیمهای حاضر در این رقابتها رقم میزند.
بر اساس برنامه فعلی، تیم ملی ایران در شهر تیخوانا مستقر خواهد شد و برای هر مسابقه باید از مرز عبور کند و وارد خاک آمریکا شود. این جابهجایی ساده به نظر نمیرسد و میتواند به یکی از جدیترین چالشهای فنی و روانی برای تیم ملی تبدیل شود. بازیکنان ایران برای رفتوآمدهای متعدد میان مکزیک و آمریکا نیاز به ویزای چندبار ورود دارند؛ روندی فرسایشی که در برنامه هیچ تیم دیگری در این تورنمنت دیده نمیشود.
به این ترتیب تیم ملی ایران احتمالاً پیش از هر مسابقه و پس از آن درگیر عبورهای مرزی، کنترلهای امنیتی و تشریفات اداری خواهد بود؛ مسائلی که میتواند روی ریکاوری، تمرکز و آرامش ذهنی بازیکنان اثر مستقیم بگذارد. در عمل، شرایطی شکل گرفته که ایران برای حضور در این رقابتها با دشواریهایی فراتر از مسائل فنی روبهرو باشد.
این اتفاق برای بسیاری از ناظران چندان غافلگیرکننده نبود. دونالد ترامپ پیشتر صراحتا گفته بود ترجیح میدهد ایران وارد آمریکا نشود، اما بعدتر و تحت فشار رسانهای و قوانین فیفا، موضع خود را تعدیل کرد و تاکید داشت که ورزش نباید قربانی سیاست شود. با این حال، برخی معتقدند تحولات اخیر نشان میدهد نگاه واقعی واشنگتن همان محدودیت حداکثری برای ایران بوده است.
تناقض اصلی نیز همینجاست؛ آمریکا میخواهد میزبان بزرگترین رویداد فوتبالی جهان باشد، اما همزمان برای یکی از تیمهای مهم آسیایی شرایطی متفاوت و محدودکننده ایجاد کرده است. اگر تیمی صلاحیت حضور در جام جهانی را دارد، طبیعی است که باید از حقوق اولیه حضور در کشور میزبان نیز برخوردار باشد؛ در غیر این صورت، مفهوم میزبانی مشترک و شعارهای فیفا درباره اتحاد ملتها، بیشتر شبیه یک نمایش تبلیغاتی به نظر میرسد.
در این میان اظهارات جیانی اینفانتینو نیز بار دیگر زیر ذرهبین قرار گرفته است. رئیس فیفا ماهها پیش با تاکید بر حق برابر همه ملتها برای حضور در جام جهانی گفته بود هیچ کشوری نباید احساس تبعیض کند. اما اکنون، در نخستین آزمون جدی این شعارها، هنوز واکنش قاطعی از سوی فیفا دیده نشده است. اگر قرار است فوتبال فراتر از سیاست باشد، این دقیقا همان نقطهای است که فیفا باید از تیمهای عضو خود دفاع کند.
در مقابل، مکزیک تصویری متفاوت از خود ارائه داده است. این کشور بدون ورود به بازیهای سیاسی، پذیرش میزبانی کاروان ایران را بر عهده گرفته و شرایطی حداقلی برای آرامش تیم ملی فراهم کرده است. همین موضوع باعث شده بسیاری از کاربران شبکههای اجتماعی از رویکرد مکزیک تمجید کنند و در مقابل، رفتار آمریکا را زیر سوال ببرند.
تیم ملی ایران حالا ممکن است یکی از تنهاترین تیمهای جام جهانی باشد؛ تیمی که نهتنها باید با حریفان خود رقابت کند، بلکه باید با مسیرهای فرسایشی، محدودیتهای اداری و فشارهای بیرونی نیز کنار بیاید. با این حال، فوتبال بارها نشان داده است که از دل همین فشارها، روایتهای بزرگ و فراموشنشدنی شکل میگیرد.
شاید برخی بخواهند ایران را خسته، دور و محدود نگه دارند، اما جام جهانی بارها ثابت کرده تیمهایی که تحت فشار قرار میگیرند، گاهی بیش از همه میتوانند توجه و همدلی هواداران را به خود جلب کنند.
